محرم آخرین ایستگاه عروج عشق و جانبازی است. آخرین ایستگاهی كه می‌شود قرآن ناطق و مصور را دید. زیباترین شعر سپیدی كه محرم نام دارد ‌و ‌آهنگ كلام زینب با وقارترین آرایه‌اش و حسین تلمیحی از ابراهیم است و كربلا مكه‌ای دیگر. حسین(ع) كعبه دل بنا می‌كند و زمزم مهر می‌جوشد از آسمان نگاهش، ابراهیم، اسماعیل هدیه می‌دهد به قربانگاه و حسین(ع) كاروانی از عشق را تقدیم كربلا می‌كند. كربلایی كه به آغوش می‌كشد وسیع‌ترین آسمان دل را. حج را معنای اكبر می‌بخشد در صحنه نبرد كربلا.

كربلایی كه از وجود حسین گشت پر وفا و گشت زیارتگاه چشم‌هایی كه طواف عشق همه وجودشان هست. هر بار كه دل به تماشای قربانی نرگس‌های زهرا می‌رود، در خیال هیچ قلمی نمی‌گنجد.
ترسیم شهادت و اسارت گل‌های هستی زهرا. كوفه غم‌زده از این داغ و فرات تشنه از ننوشیدن یك جرعه بزرگی از لبان كویر عباس. بزرگ‌ترین قهرمان شهادت طفلی است كه برندگی تیرها را ترجیح می‌دهد به آغوش پر مهر مادرش.
حسین چه زیبا و عجیب دلی دارد، اكبرش را سیراب شمشیرها و اصغرش را در آغوش نیزه‌ها می‌بیند؛ دستان عباسش را در اوج پرواز غرق نیزه‌ها و زخم‌ها می‌بوسد؛ ‌نگران و مضطرب زینب در كوفه و شام است،‌ اما عاشقانه می‌تازد و مجذوب دعوتی است كه خدا برایش وحی نموده است.
كربلا ایستگاه پر حادثه است و محرم شعر شتاب و پرواز؛ و حسین و شیفته بودنش برترین سوژه برای عاشق بودن و عاشق شدن. محكم‌ترین پیوندی كه هیچ معادله كیمیایی و خویشاوندی قادر به تجزیه آن نشد. حسین برترین ندایی كه در هر فركانس صوتی بازتاب نمود و هیچ سلاحی محدودش نساخت و در گوش زمان بارها تكرار گردید.
محرم تازه‌ترین شعری كه هر سال تاریخ سر سرودنش تجدید می‌شود. شقایق‌هایش هر سال بی‌تاب‌تر و مجنون‌تر شیدایی می‌كنند و هوای آسمانش غرق باران مهر حسین است.
محرم قشنگ‌ترین فصل است،‌ برای بودن و سرودن، برای آزاد زیستن.
محرم كلبه دلتنگ‌ترین دل‌هایی است كه جز حسین و مهرش هیچ ندارند.

 

نوشته شده توسط غلامعلی روح نواز در پنجشنبه دوازدهم دی 1387 ساعت 15:18 موضوع شعر و ادب | لینک ثابت